Tekst piosenki
[Chorus]
Only eyes like yours can see ghosts
Ghosts like me
If you hold a gun to my head
I’ll laugh instead
[Verse]
I was in love with a pop star
Crumbling down under bloodshot crushed eyes
I was impressed by his fucking
Like in movies, all in bloom, break the camera
Falling over, on the pavement
Make a mess heart broke, crushed in the rabble
Suddenly kissed in the filter
Frightened 404, licking on his acid skin
[Chorus]
Only eyes like yours can see ghosts
Ghosts like me
If you hold a gun to my head
I’ll laugh instead
[Bridge]
Under a crumbling sky
I feel insane
Under a clear blue sky
It feels the same
[Chorus]
Only eyes like yours can see ghosts
Ghosts like me
If you hold a gun to my head
I’ll laugh instead
[Post-Chorus]
I was in love with a pop star (Under a crumbling sky)
Crumbling down under bloodshot crushed eyes
I was impressed by his fucking (I feel insane)
Like in movies, all in bloom, break the camera
Falling over, on the pavement (Under a clear blue sky)
Make a mess heart broke, crushed in the rabble
Suddenly kissed in the filter (It feels the same)
Frightened 404, licking on his acid skin
[Outro]
If only I could be
Real enough to love
If only I could be
Oh, real enough to love
If only I could be
Real enough to love
If only I could be
Real enough to love
Tłumaczenie piosenki
Analiza piosenki
Tekst tej piosenki przedstawia postać, która postrzega siebie jako „ducha” – kogoś niewidzialnego, nierzeczywistego, zrozumiałego jedynie dla nielicznych, posiadających „oczy takie jak twoje”. To poczucie wyobcowania i odrealnienia łączy się z wyzywającą, niemal nihilistyczną postawą wobec zagrożenia, symbolizowaną przez śmiech w obliczu śmierci („Jeśli przystawisz mi pistolet do głowy / Zamiast tego się zaśmieję”). Wewnętrzny stan bohatera jest niezmienny, niezależnie od zewnętrznych okoliczności – czuje się „szalony” zarówno pod „rozpadającym się niebem”, jak i pod „czystym, błękitnym niebem”.
Ten stan ducha wydaje się częściowo wynikać z burzliwej przeszłości, w tym z romansu z autodestrukcyjną „gwiazdą popu”. Wspomnienia tej relacji są pełne intensywności graniczącej ze sztucznością („jak w filmach”), publicznych upadków, złamanego serca i poczucia bycia zagubionym lub uszkodzonym („Przestraszone 404”). Piosenka kończy się przejmującą tęsknotą za autentycznością i zdolnością do miłości – powtarzanym pragnieniem bycia „wystarczająco prawdziwym, by kochać”, co sugeruje, że obecne poczucie bycia „duchem” uniemożliwia mu nawiązanie prawdziwej więzi.
Komentarze (0)