Chłopcy z Placu Broni Kiedy już będę dobrym człowiekiem

Idąc przez życie nie jesteśmy w stanie uniknąć popełniania błędów. Wszyscy mamy swoje słabości, z którymi walczymy każdego dnia i niestety nie z każdej potyczki udaje nam się wyjść zwycięsko. Łyszkiewicz uważa jednak, że tak czy owak musimy się starać być dobrymi ludźmi, bo tylko wtedy będziemy w stanie osiągnąć szczęście. Wierzy w to, że w końcu uda mu się pokonać swoje wady i ograniczenia, ze wszystkich sił próbuje więc nie ulegać pokusom, jakie napotyka na swojej drodze.

Rzeczywistość w której żyjemy niestety nie sprzyja temu, by być dobrym człowiekiem. Znacznie łatwiej jest pielęgnować tutaj egoizm i próżność, nie wyciągać ręki do drugiego człowieka. Według wokalisty właśnie przez to świat staje się coraz mniej przyjazny, a my gubimy sens naszego istnienia, coraz bardziej ulegając deprawacji.

Dlatego właśnie autor zamierza nad sobą pracować za wszelką cenę. Może i wokół niego pełno jest nieprzychylnych niedowiarków, próbujących złamać go i zniechęcić do poprawy, ale nie da im się powstrzymać. Dla niego dobry człowiek to szczęśliwy człowiek – ma moc niszczenia kłamstwa i niesprawiedliwości. Tylko w ten sposób można zmienić świat w lepsze miejsce, gdzie wszyscy będziemy równi.