Pixies Caribou

„To abstrakcyjna piosenka, ale powiedziałbym, że jej abstrakcja jest związana z reinkarnacją… animizm rdzennych Amerykanów itp.” Narrator zaczyna mówić, że żyje w środowisku całkowicie zmienionym i nienaturalnym, dlatego czuje się odłączony od natury i ostatecznie samotny.

„Cement” i „ulica” mogą również oznaczać ogólną technologię, a nie tylko niszczenie przyrody przez urbanizację. Patrząc w ten sposób, narrator odczuwa presję zachowania stada i denaturalizacji ludzkiej natury za pomocą technologii zachęcającej do siedzącego trybu życia, który może prowadzić do wyobcowania.

Narrator mówi, że żałuje nie tylko życia w swoim konkretnym, uprzemysłowionym środowisku, ale tak naprawdę bycia człowiekiem! Dla niego są one nieuchronnie zgodne. Karibu reprezentuje ideę narratora – życie w zgodzie z naturą. Może chciałby żyć jako jeden z nich. Krzyki prawdopodobnie reprezentują i podkreślają, jak bardzo żałuje, że należy do rasy ludzkiej.