Tekst piosenki
[Intro]
Hahahahahahahahahahaha
Oh, you!
[Verse 1]
Put another 0 in your paycheck
Are you done digging your grave yet?
Put another 0 in your paycheck
Are you done digging your grave?
Put another 0 in your paycheck
Are you done digging your grave yet?
Put another 0 in your paycheck
Are you done?
[Chorus]
You’re dead, already, dead, dead, already-ready
Dead, already, dead, dead, already-ready
Dead, already, dead, dead, already-ready
Dead, already, dead
[Verse 2]
Put another 0 in your paycheck
Are you done digging your grave yet?
Put another 0 in your paycheck
Are you done digging your grave? What!
Put another 0 in your paycheck
Are you done digging your grave yet?
Put another 0 in your paycheck
Are you quite done?
[Chorus]
You’re dead, already, dead, dead, already-ready
Dead, already, dead, dead, already-ready
Dead, already, dead, dead, already-ready
Dead, already, dead
[Bridge]
Cheer up, London
It’s not that bad
Cheer up, London
You’re already dead and it’s not that bad
Cheer up, London
It’s not that bad
Cheer up, London
It’s really really not that bad, is it?
How can it be
So bad
When you’re already dead?
[Chorus]
You’re dead, already, dead, dead, already-ready
Dead, already, dead, dead, already-ready
Dead, already, dead, dead, already-ready
Dead, already, dead
[Outro]
Cheer up London
Mind The Gap
Thank you
Good night, see ya
Tłumaczenie piosenki
Analiza piosenki
„Cheer Up London” zainspirowany jest obserwacją mieszkańców tego wielkiego miasta. Isaac w typowy dla siebie, prosty i dobitny sposób pokazuje nam horror codziennego życia człowieka, którego jedyną motywacją jest pogoń za dobrostanem. Przed naszymi oczami momentalnie pojawiają się wizje wielkich korporacji, w której ludzie biegają jak szczury, mierząc sukces ilością pieniędzy, jaka każdego miesiąca wpływa na ich konto.
Autor wyraźnie sugeruje, że taki styl życia służy jedynie temu, by szybko wpędzić nas do grobu. Jeżeli naszym celem jest tylko gromadzenie bogactwa, egzystencja z pensji do pensji to nie ma dla nas zbyt wielkich nadziei. Tacy ludzie zapominają o tym, co tak naprawdę jest ważne, rzeczy, których nie da się w żaden sposób kupić. Stają się powoli pustymi skorupami, wypranymi z jakiejkolwiek osobowości i indywidualności, zbliżając się do szarej masy konsumenckiego społeczeństwa.
Holman stwierdza tu, że równie dobrze już możemy uznać się za martwych, jeżeli nasze życie tak wygląda. Tkwimy tak głęboko w systemie że zdążył wycisnąć z nas resztki naszej duszy, przemieniając wręcz w zombie, bezmyślne stado trybików w wielkiej biznesowej maszynie.
Komentarze (0)