Greg Fidelman ManUNkind

„ManUNkind” to kawałek skłaniający nas do zastanowienia się nad nami samymi. Autor rysuje wizję ludzkości, która przesiąknięta jest złem i zepsuciem. Jak większość płyty „Hardwired… to Self – Destruct”, tak i tutaj mamy do czynienia z cynicznym spojrzeniem na nasz gatunek. Hetfield tworzy tu obraz zgorzkniałego człowieka, który stracił wiarę w innych. Dla niego jesteśmy zdziczałymi zwierzętami, które z natury są brutalne, egoistyczne i sieją zniszczenie wszędzie tam, gdzie się pojawią.

Może i brzmi to wszystko trochę ekstremalnie, ale jednak ciężko jest nie zgodzić się z tym, że święci nie jesteśmy. Ciągle przecież słyszymy o wojnach, morderstwach, gwałtach, kradzieżach i innych przestępstwach. Nawet i w naszym codziennym życiu na każdym kroku spotykamy się z osobami, które potrafią dopuścić się naprawdę haniebnych czynów, byleby tylko osiągnąć zamierzony przez siebie cel. Nietrudno więc dojść do wniosku, że może te wszystkie negatywne przywary są po prostu częścią naszej natury, a my nie możemy nic zrobić, by się od nich kompletnie uwolnić. Nawet największe starania skazane są na klęskę, po co więc z nimi walczyć?

Mimo tego wszystkiego widzimy, że autor nie stracił jeszcze do końca nadziei i cały czas rozpaczliwie stara się przywrócić w sobie wiarę w człowieczeństwo. Jest to jednak naprawdę ciężkie zadanie i kto wie, czy kiedykolwiek uda się mu dostrzec w nas jakąś iskierkę nadziei. Jak sam James wspomina, jedynym sposobem, który wydaje się mieć jakiś sens byłaby kompletna zagłada naszego gatunku, reset, po którym moglibyśmy zacząć na nowo. Jednak nawet i ta wizja skażona jest wątpliwością – czy jeśli mielibyśmy jeszcze jedną szansę, to wykorzystalibyśmy ją mądrze? Czy może jednak zmarnowalibyśmy swój potencjał ponownie i nic by nam to nie dało?