Black Sabbath Pariah

Nie ma co ukrywać że przez lata Ozzy’emu udało się osiągnąć status żyjącej legendy. Kultowy wokalista kochany jest przez rzesze fanów, którzy stawiają go w roli autorytetu, wzoru do naśladowania. Jego teksty traktowane są przez niektórych niczym jakaś prawda absolutna, bezkrytycznie przyjmowane przez fanatycznych wręcz wyznawców.

„Pariah” jest kawałkiem, w którym to Osbourne stara się rozwiać tę aurę niesamowitości, wykreowaną przez lata sukcesów na scenie muzycznej. Stara się nam tutaj uświadomić, że przecież tak naprawdę nie jest w cale jakimś nadczłowiekiem, mędrcem którego słowa należy spisywać złotym tuszem. Autor uważa się za dokładnie takiego samego, niedoskonałego człowieka, jak każdy z jego fanów. Ma dość tego, że postrzegany jest przez pryzmat swojej muzycznej persony, podczas gdy jego normalna strona jest często niedostrzegana.

Czuje się też dyskomfortowo z myślą, że może być niejako mentorem dla swoich słuchaczy, bo sam jest przeciwnikiem podążania za innymi. Wolałby, żeby każdy samemu starał sie dochodzić do prawdy, samodzielnie szukał odpowiedzi na nurtujące go pytania, a nie traktował Ozzy’ego jak jakąś wyrocznie. Nieprzyjemnie zbliża go to w jego oczach do jakiegoś mesjasza, zbawiciela ludzkości, którym to w żadnym wypadku się nie czuje. Chce więc, by fani przestali go traktować jak jakiegoś bożka i sami wzięli się za swoje życie. On za nich tego nie zamierza robić.