Goldfrapp Laurel

„Laurel” to nastrojowa ballada w średnim tempie zawierająca struny, klawesyn i wibrafon, które nadają piosence mroczny, kinowy charakter.

Piosenka bierze swoją nazwę od skazanej na zagładę bohaterki w powieści Dorothy B. Hughes z 1947 roku „In a Lonely Place”. Bohater powieści – pisarz o nazwisku Dix Steele – mieszka w kompleksie apartamentowym w Hollywood tuż obok intrygującej i tajemniczej aktorki.

Oto fragment z ich pierwszego spotkania: „Zsunęła się z fotela, jakby tam była. Nadal miała na sobie spodnie; strój nie był w odcieniach niebieskiego, ale jasnożółty, a pulower bardziej żółty; kurtka, luźna na ramionach, była biała. A jej włosy nie były czerwone, to było spalone sjeną z lśniącym złotym pyłem.

Była odważna jak jej rdzawoczerwone usta i jej skośne oczy, ostre jak jej zwężające się paznokcie. Była tym, czego potrzebował. Ona była tym, czego chciał …

Nie była przyzwyczajona do tego, aby traktować ją jak własną. Nie wiedziała, czy jej się to podoba. Odrzuciła jesienne włosy i czekała, obserwując go wzrokiem. A potem przyjął jego równość. Strach był mgłą, skradającą się wokół ciebie, wijącą się wokół ciebie, wnikającą w twoje pory, ciało i kość.