Jethro Tull Aqualung

„Aqualung” to piosenka o ludziach bezdomnych. Anderson jest świadomy tego, że na co dzień niewielu z nas poświęca swoją uwagę temu zagadnieniu, nie myśląc zbyt wiele o tychże osobach. Widząc brudnych, niezdrowo wyglądających delikwentów, popijających sobie tanie, acz szlachetne alkohole zazwyczaj nie mamy o nich zbyt wysokiego mniemania.

Nie zastanawiamy się nad tym, co doprowadziło ich do tak beznadziejnej sytuacji, często po prostu zadowalając się jakimś stereotypem. Myślimy o nich jako o nierobach, alkoholikach, czy osobach nie potrafiących radzić sobie z codziennym życiem, wrzucając wszystkich do jednego worka. Nie dostrzegamy wszystkich tych trudności, z jakimi muszą się oni zmagać, starając się przetrwać każdy dzień. Są zdani tylko na siebie, bez pieniędzy, opieki zdrowotnej czy ciepłego miejsca do spania.

Ian przedstawiając nam tytułowego Aqualunga, którego rzężący oddech przypomina właśnie dźwięki wydawane przez nurka, by skłonić nas do przemyślenia tej sprawy. Tak bardzo przyzwyczailiśmy się do bycia niewrażliwymi na cudze nieszczęście, skupiając się na swoim życiu, że zatraciliśmy zdolność do empatii, zrozumienia drugiego człowieka. Może i bezdomni biedacy są od nas radykalnie inni, przez co trudno jest znaleźć jakiś wspólny grunt do porównań, ale przecież koniec końców są oni jednak ludźmi. Cierpienie, jakiego przysparza im ich życie to rzecz naprawdę straszna. Nie powinniśmy tego bagatelizować, a na pewno nie patrzeć na tych ludzi z pogardą.