Lao Che Przebicie do Śródmieścia

„Przebicie do Śródmieścia” to zbliżony formą do słuchowiska utwór, opisujący losy wchodzącej w skład batalionu „Zośka” kompanii „Rudy”, która po upadku Starego Miasta przedostała się do zajmowanego przez Armię Krajową Śródmieścia. Był to jedyny oddział AK, który zdołał przejść tam drogą naziemną.

Kiedy w końcu sierpnia 1944 roku załamała się obrona warszawskiej Starówki, oddziały AK podjęły próbę natarcia, celem wywalczenia korytarza do Śródmieścia. Operacja zakończyła się jednak klęską. W rezultacie osaczeni żołnierze musieli zrezygnować z odwrotu drogą naziemną i przebijać się kanałami.

W tym samym czasie liczący 60 osób oddział batalionu „Zośka”, pod dowództwem Andrzeja Romockiego pseudonim „Morro”, został odcięty od głównych sił. Przez cały dzień 31 sierpnia żołnierze ukrywali się w piwnicach Pałacu Zamoyskich. Po zapadnięciu zmroku powstańcy, pozorując – za sprawą zdobycznych „panterek” – niemiecki oddział, podjęli udaną próbę przebicia („Zdejmujemy opaski, przechodzimy jako oddział niemiecki – to rozkaz Morro”).

Outro utworu nawiązuje do śmierci Zdzisława Skotnickiego pseudonim „Skowroński”. Żołnierz „Zośki” został podczas przebicia omyłkowo zastrzelony przez Polaków, którzy wzięli go za Niemca („Polacy – nie strzelać, na Boga, to Polacy!”).