White Lies Morning In LA

Tekst piosenki jest opowieścią o niedopasowaniu i niepewności, którą odczuwa bohater. Opowiada o poczuciu braku przynależności, które określa przez pryzmat niewiedzy, w jakim mieście się właśnie znajduje. Budzi się rano i kolejny raz przeraża go myśl o wstaniu z łóżka. Nie potrafi zrzucić ze swoich ramion ciężaru, które nieustannie na nich spoczywa, nie może znaleźć poczucia sensu, chęci do życia. 

Utwór stanowi sprawozdanie z poczucia nieszczęścia. Człowiek nie umie odnaleźć się w miejscu, w którym żyje, ale jednocześnie boi się, że jakakolwiek zmiana przyniosłaby tylko szkody, kolejne problemy i nie zmieniła nic na lepsze. Nie potrafi zapanować nad swoją egzystencją i znaleźć w niej jakiegokolwiek oparcia. 

Przyznaje, że musi porozmawiać z przyjacielem – to jego największe pragnienie. Bo czuje się głęboko samotny i opuszczony. I w ostateczności nieważne czy jest właśnie w Los Angeles czy może w Szanghaju – wszędzie czułby się tak samo. Utwór w całej rozciagłości stanowi swoistą parafrazę słów Neila Gaimana „gdziekolwiek się udasz, zabierasz tam siebie”.