Ethel Cain Ptolemaea

Śledziłam cię w Byłam tam z tobą Zaprosiłam cię do środka Dwa razy to zrobiłam Za bardzo kochasz krew Ale nie tak jak ja Nie tak jak ja Słyszałam cię Zobaczyłam cię Czułam cię Dałam ci Potrzebuję cię Kocham cię Kocham cię Kocham cię Cierpi wilk, czołgając się do ciebie Obiecuje wielki pożar, jakikolwiek pożar Mówiąc, że jestem tą jedyną, on mnie zabierze Płonę, płonę, płonę Cierpienie jest blisko, ciągnie do mnie Nazywając mnie tą jedyną, jestem białym światłem Pięknym, skończonym Nawet żelazo wciąż boi się zgnilizny Ukrywam się przed czymś, czego nie mogę zatrzymać Chodząc po cieniu, nie mogę go odprowadzić Zapięta na podłodze, gdy nadejdzie noc Tata odszedł, a mama nie wróci do domu Biedactwo Słodki, pełen żalu baranek Nic nie możesz zrobić To już zostało zrobione Jaki strach wywołuje człowiek taki jak ty U kobiety takiej jak ja Proszę nie patrz na mnie Widzę to w twoich oczach Ciągle na mnie patrzy Czuje mnie, co zrobiłeś Przestań, przestań, przestań, przestań, przestań Niech to się skończy Niech to się skończy, mam już dość Przestań, przestań, przestań, przestań Jestem twarzą wściekłości miłości Jestem twarzą wściekłości miłości Błogosławione niech będą Córki Kaina, przywiązane do wiecznego cierpienia przez grzechy ich ojców popełnione na długo przed ich poczęciem Błogosławione ich matki-dziwki, zmęczone i wściekłe, czekające z zapartym tchem na promie, który już nigdy się nie ruszy Błogosławione niech będą dzieci, każdy z osobna poznaje swojego boga poprzez jakiś bezsensowny akt przemocy Błogosławiona bądź, dziewczyno, obiecana mi przez mężczyznę, który może czuć do ciebie tylko nienawiść i pogardę Nie jestem dobry ani zły, po prostu jestem i przyszedłem zabrać to, co moje Byłem tam w ciemności, kiedy przelałaś swoją pierwszą krew Jestem tu teraz, gdy wciąż ode mnie uciekasz Biegnij więc, dziecko Nie możesz wiecznie się przede mną ukrywać