Tekst piosenki
What will I do in the winter
Now you’re gone
In the evening
I just wanna pick the phone
And I’ll talk with you for hours
About my day, about your troubles
Just to hear you
That is what I miss the most
So if you think of me somehow ooh
Send a white bright butterfly ooh
Know that everyone are fine
You know it’s all because
It’s all because of you, you, you
It’s you, you, you
And all these helicopters
Are stuck inside my head
And I remember the exact words
That you said to me
And I’ve searched for a magician
That long day in the audition
Hey ma, I got the part
And if you’re having a good time ooh
Could you tell her Gil says hi ooh
And make sure that she is fine
We know it’s all because
It’s all because of you, you, you
It’s you, you, you
And all these helicopters are stuck inside
I’m going back I’m being a child
I tell you mom I’ll never let you go
And you were there when I was a bride
You looked at us with love and pride
I’m looking and I’m searching for your glow
Tłumaczenie piosenki
Co zrobię zimą
Teraz cię nie ma
Wieczorem
Chcę tylko odebrać telefon
I będę z tobą rozmawiać godzinami
O moim dniu, o twoich kłopotach
Tylko po to, żeby cię usłyszeć
Za tym tęsknię najbardziej
Więc jeśli jakoś o mnie pomyślisz ooh
Wyślij białego jasnego motyla ooh
Wiedz, że wszyscy mają się dobrze
Wiesz, że to wszystko dzięki
To wszystko dzięki tobie, tobie, tobie
To ty, ty, ty
I wszystkie te helikoptery
Utknęły w mojej głowie
I dokładnie pamiętam słowa
Które mi powiedziałaś
I szukałam maga
Ten długi dzień na przesłuchaniu
Hej mamo, dostałam rolę
A jeśli dobrze się bawisz ooh
Czy możesz jej powiedzieć, że Gil mówi cześć ooh
I upewnij się, że nic jej nie jest
Wiesz, że to wszystko dzięki
To wszystko dzięki tobie, tobie, tobie
To ty, ty, ty
A wszystkie te helikoptery utknęły w środku
Wracam, jestem dzieckiem
Mówię ci mamo, że nigdy nie pozwolę ci odejść
I byłaś tam, kiedy byłam panną młodą
Spojrzałaś na nas z miłością i dumą
Szukam i szukam twojego blasku
Analiza piosenki
To brzmi jak rozmowa z kimś, kto już odszedł, ale w głowie nadal jest obecny w bardzo codzienny sposób. Nie ma tu wielkich deklaracji, raczej małe rzeczy: telefon, rozmowy o dniu, drobne zdania, które kiedyś były normalne, a teraz stały się brakującym elementem całej rzeczywistości. Wspomnienia nie układają się w jedną historię, tylko wracają fragmentami, czasem zupełnie przypadkowymi, jak „helikoptery w głowie”, które nie pozwalają złapać ciszy. To taki stan, gdzie człowiek niby żyje dalej, ale co chwilę wraca do tej samej pustki.
Jest też coś dziecięcego w tym sposobie przeżywania straty, jakby świat na moment się cofał do prostszych emocji, gdzie wystarczyło powiedzieć komuś wszystko i od razu było lżej. Pojawia się tęsknota nie tylko za osobą, ale za tym, jak się przy niej było – bez dystansu, bez filtrów. I nawet jeśli życie idzie dalej, zostaje potrzeba wysłania jakiegoś znaku w pustkę, choćby symbolicznego, jak biały motyl, który miałby upewnić, że po drugiej stronie ktoś jeszcze „jest”.
Jest też coś dziecięcego w tym sposobie przeżywania straty, jakby świat na moment się cofał do prostszych emocji, gdzie wystarczyło powiedzieć komuś wszystko i od razu było lżej. Pojawia się tęsknota nie tylko za osobą, ale za tym, jak się przy niej było – bez dystansu, bez filtrów. I nawet jeśli życie idzie dalej, zostaje potrzeba wysłania jakiegoś znaku w pustkę, choćby symbolicznego, jak biały motyl, który miałby upewnić, że po drugiej stronie ktoś jeszcze „jest”.
Komentarze (0)