Lola Marsh Shot Shot Cherry

Tu wszystko brzmi jak scena zawieszenia, w której ludzie czekają na coś wielkiego, co ma nadejść i zmienić zasady gry, ale tak naprawdę nikt nie wie, czy to w ogóle nastąpi. Jest napięcie w powietrzu, jakieś poczucie końca albo przynajmniej przesilenia, a jednocześnie codzienność dalej się toczy: ktoś robi kanapki, ktoś zakłada ładne ubrania, ktoś udaje, że internetowe występy zastępują prawdziwe życie. To takie „czekanie na burzę”, które bardziej męczy niż samo zdarzenie, bo nie daje żadnego konkretnego ruchu, tylko przeciąga moment zawieszenia.

W tym wszystkim pojawia się zmęczenie i pewna rezygnacja, ale podana w dość gorzkiej, imprezowej formie – jakby najlepszą reakcją było udawanie, że to wszystko jest tylko chwilą, którą można przepić albo przetańczyć. Relacje i bliskość też są gdzieś w tle, już bardziej jako coś, co było niż coś, co działa teraz. I mimo tej lekko chaotycznej energii zostaje wrażenie, że to nie jest radosna zabawa, tylko raczej sposób na przetrwanie czegoś, co dawno przestało być stabilne, ale jeszcze się nie skończyło.