Tekst piosenki
[Verse 1]
Memory revolving
The fear of letting go
The arrow of acceptance
The moment when you know, you know, you know
And when the answers only divide
When you never question the doubts in your mind
When the distance grows but the end is in sight
Nothing left to lose when there’s nothing left to find
[Chorus]
Now, all that’s left behind
Something to remember me by
Oh, the fear, the slow divide
Something to remember me by, by
All the silent signs
Something to remember me by
Two sides, a double life
Something to remember me by, by
[Verse 2]
I’ve gone too far this time
But chances come and go
You say that I believe my lies
But now you’ll never know, you know you won’t
And when the answers only divide
Walking in a crowd and I leave you behind
Back into the dark with the lions of night
Nothing left to lose when there’s nothing left to find
[Chorus]
Now, all that’s left behind
Something to remember me by
Oh, the fear, the slow divide
Something to remember me by, by
All the silent signs
Something to remember me by
Two sides, a double life
Something to remember me by, by
[Interlude]
[Chorus & Outro]
Now, all that’s left behind
Now, the fear, the slow divide
Seeing all the silent signs
Something to remember me by
Now, all that’s left behind
Now, the fear, the slow divide
Seeing all the silent signs
Something to remember me by, by
Something to remember me by, by
Something to remember me by, by
Tłumaczenie piosenki
Analiza piosenki
„Something To Remember Me By” to muzyczna opowieść o potrzebie, jak sam tytuł wskazuje, bycia zapamiętanym przez bliską sobie osobę. W tekście narrator snuje historię rozstania z kimś, z kim przez długi czas wiele go łączyło. Pogodził się już niemal z samym faktem rozdzielenia, nie potrafi jednak pogodzić się z myślą, że zostanie zapomniany, że całkowicie zniknie z życia drugiego człowieka.
Mówi o czasie w związku, w którym wszystko zaczyna nas dzielić, w którym nie ma już wspólnych dla dwóch osób uczuć i emocji. Każde słowo wywołuje kłótnię, która tylko poszerza przepaść między kochankami. Na początku boimy się rozstania i samotności, później jednak powoli godzimy się z tym, że upadek jest bliski. Wraz z tą akceptacją rodzi się jednak strach przed byciem zapomnianym. Przed tym, że lata wspólnego życie nie zostawią niczego po sobie.
Faris wciela się w człowieka, który wie, że nie ma już nic do stracenia – nic oprócz tej właśnie pamięci po sobie. Stacza się powoli w ciemność samotności, próbuje pogodzić się z rozstaniem. Ale jednocześnie wciąż walczy o bycie zapamiętanym – jako ktoś wyjątkowy, dobry lub zły, jakiś.
Komentarze (0)