Linkin Park Forgotten

Ze szczytu na dno W drodze z dna na szczyt, zatrzymuję się Przy podstawie zapomniałem W trakcie swoich rozmyślań Zabrany z dala od mojej strefy bezpieczeństwa Ten obraz jest tutaj Wspomnienia mnie nie opuszczą Ale właściwie czemu miałoby mnie to obchodzić Jest miejsce tak ciemne, że nie możesz zobaczyć końca Niebo odbezpiecza się i uderza tak, że nie możesz się obronić Wraz z deszczem nadchodzi spływające toksynami pytanie Przekonująco, silna moc sugestii Następnie, z zamkniętymi oczyma przejrzawszy przez rdzę i zgniliznę I pył Niewielka struga światła pada na podłogę I rozlewa się przez rdzawy świat udawania Oczy powoli otwierają się i znów jest ciemno Ze szczytu na dno W drodze z dna na szczyt, zatrzymuję się Przy podstawie zapomniałem W trakcie swoich rozmyślań Zabrany z dala od mojej strefy bezpieczeństwa Ten obraz jest tutaj Wspomnienia mnie nie opuszczą Ale właściwie czemu miałoby mnie to obchodzić Odnajdziesz mnie we wspomnieniach Po płonących oczach Ciemność trzyma się mnie mocno Aż do wschodu słońca Przemieszczając się wokoło Krzycząc ze wzlotów i upadków Profanacja okazywana nieustannym dźwiękiem Koła obracają się, a zachód słońca pełznie po Lampach ulicznych Ogniwach łańcucha i betonie Mały kawałek papieru z narysowanym obrazkiem Unosi się po ulicy, dopóki wiatr nie ustanie A wspomnienie jest teraz takie, jak rysunek był wówczas Gdy papier został zmięty, nie może być z powrotem idealny Ze szczytu na dno W drodze z dna na szczyt, zatrzymuję się Przy podstawie zapomniałem W trakcie swoich rozmyślań Zabrany z dala od mojej strefy bezpieczeństwa Ten obraz jest tutaj Wspomnienia mnie nie opuszczą Ale właściwie czemu miałoby mnie to obchodzić [x2] Odnajdziesz mnie we wspomnieniach Po płonących oczach Ciemność trzyma się mnie mocno Aż do wschodu słońca Teraz przyłapałaś mnie na gorącym uczynku Przywróciłaś te myśli Mówię ci, że Przejrzałem cię [x7] Odnajdziesz mnie we wspomnieniach Po płonących oczach Ciemność trzyma się mnie mocno Aż do wschodu słońca [x2]