
Tekst piosenki
[Verse 1]
I gave you my everything, but it was never enough for you
And just like young lovers do, we made mistakes we can’t undo
Whatever I do for you, you will never be satisfied
You wade in my waters, ’til the dying of the tide
[Pre-Chorus]
I’ll give you heaven
I’ll give you hell
I’m raising my huntsmen
I’m casting my spell
And if I all I have is to be wasted away
I’ll save myself tonight
I can’t take the pain
[Chorus]
I will forgive you, but I won’t forget
I will forgive you, for the burden and neglect
I will forgive you, no I can not forget
And I will outlive you
I am the architect
[Verse 2]
Oh, if you stop hurting me
Then I’ll have some time to heal
So try to be tender, now
'Cause the darkness feels so real
[Pre-Chorus]
I’ll give you heaven
I’ll give you hell
I’m raising my huntsmen
I’m casting my spell
And if I all I have is to be wasted away
I’ll save myself tonight
I can’t take the pain
[Chorus]
I will forgive you, but I won’t forget
I will forgive you, for the burden and neglect
I will forgive you, no I can not forget
And I will outlive you
I am the architect
[Bridge]
And I know I will love again
Give my heart again
You better believe it
Goodnight, my beautiful nightmare
Sleep sweet, no more despair
You better believe it
[Chorus]
That I will forgive you, but I won’t forget
I will forgive you, for the burden and neglect
I will forgive you, and I can not forget
And I will outlive you
I am the architect
[Outro]
I am the architect
Tłumaczenie piosenki
Analiza piosenki
Miłosna opowieść, w której tekście Paloma mówi o niewdzięczności jej ukochanego – człowieka, dla którego zrobiłaby wszystko, a który w ogóle nie docenia jej starań i tego, co dla niego robi. Stwierdza tutaj, że cokolwiek by zrobiła, on zawsze będzie niezadowolony. Bo nie widzi w niej kogoś, za kogo mógłby być wdzięczny. Nie czuje, że ma szczęście mogąc dzielić z nią życie.
Wokalistka opowiada tutaj o związku dwojga młodych ludzi, którzy nie potrafią zapobiec błędom, które raz za razem popełniają. Wie, że to normalne, że wszyscy przeżywają podobne sytuacje. Ale wciąż nie umie zwalczyć w sobie uczucia zwątpienia i smutku.
Wszystkie krzywdy, których doznała ze strony ukochanego sprawiają, że czuje się źle sama ze sobą. Nie ma siły ani ochoty dłużej znosić upokorzeń i okrucieństwa. Rzuca swój czas, odcina się od wszystkiego, co złe. I roztacza nad sobą ochronną warstwę, przez którą nic się nie przebije.
Jednocześnie jest gotowa dalej próbować, walczyć o ten związek. Od razu jednak informuje ukochanego, że – mimo wybaczenia – nigdy nie zapomni mu tego, co jej zrobił i jak ją traktował. Bo to ona jest architektem, to ona jest twórczynią swojego życia. I tak ma pozostać.
Widzi, że nic nie zmienia się na lepsze i nareszcie decyduje się odejść od człowieka, który nigdy jej nie doceniał. Chce żyć dla siebie, chce uczynić się szczęśliwą. I odzyskać kontrolę nad swoim losem.












Komentarze (0)