Tekst piosenki
[Nakarat]
Senden geçemiyorum ben hâlâ
Kusura bakma, özledim ama söyleyemiyorum
Her detayın aklımda, unutmam asla
Çok içtim, önümü göremiyorum
Senden geçemiyorum ben hâlâ
Kusura bakma, özledim ama söyleyemiyorum
Her detayın aklımda, unutmam asla
Çok içtim, önümü göremiyorum
[Bölüm]
Bizde aynı her şey, öyle bıraktığın gibi
Evet, hâlâ düzeltmedim uyku düzenimi
Ne arayan var, ne soran var senden sonra beni
Galiba bilememişim senin kıymetini
Ama Allah var, seni çok özledim
Daha dur, anlatma, doluyo’ gözlerim
Yalanım yok, yalanım yok
Sеnsiz beni ben de sеvmedim
[Nakarat]
Senden geçemiyorum ben hâlâ
Kusura bakma, özledim ama söyleyemiyorum
Her detayın aklımda, unutmam asla
Çok içtim, önümü göremiyorum
Senden geçemiyorum ben hâlâ
Kusura bakma, özledim ama söyleyemiyorum
Her detayın aklımda, unutmam asla
Çok içtim, önümü göremiyorum
Tłumaczenie piosenki
Analiza piosenki
„KUSURA BAKMA” to udostępniony 28 listopada 2025 roku singiel tureckiego piosenkarza i rapera Hakana Aydına znanego pod pseudonimem BLOK3. Piosenka ukazała się za pośrednictwem wytwórni Mundo Music. W momencie premiery piosenka pozostaje samodzielnym wydawnictwem cyfrowym i nie stanowi zapowiedzi większego projektu studyjnego Artysty.
Piosenka „KUSURA BAKMA”, co oznacza „Przepraszam”, to surowy i ponury portret paraliżu po rozstaniu. Ukazuje sprzeczny stan uwięzienia między przytłaczającym żalem a niemożnością pójścia naprzód lub komunikacji, wykorzystując alkohol zarówno jako dosłowny mechanizm radzenia sobie z problemami, jak i metaforę emocjonalnej ślepoty.
W „KUSURA BAKMA” nie chodzi o dramat rozstania, ale o ciche, druzgocące jego następstwa. Narrator tkwi w samonapędzającym się cyklu: ból powoduje stagnację. Stagnacja napędza rozpamiętywanie wyidealizowanych wspomnień. Rozpamiętywanie pogłębia żal. Żal prowadzi do samozniszczenia. Samozniszczenie powoduje jeszcze większy ból i ślepotę na przyszłość.
BLOK3 przedstawia osobisty wszechświat, który zapadł się w sobie, zdefiniowany jedynie przez nieobecność. „KUSURA BAKMA” to surowa konfrontacja z konsekwencjami i emocjonalną wrażliwością. Tekst nie oferuje żadnego katharsis, żadnego rozwiązania – jedynie nieugięte przedstawienie serca, którego nie da się uleczyć, ust, które nie mogą przemówić, i oczu, które – czy to zamglone łzami, czy alkoholem – naprawdę „nie widzą nic przed sobą”.












Komentarze (0)