Noah Kahan All Them Horses

„All Them Horses” to utwór pochodzący z wydanego 24 kwietnia 2026 roku czwartego pełnowymiarowego albumu studyjnego amerykańskiego indie folk-popowego piosenkarza i autora tekstów Noah Kahana, zatytułowanego „The Great Divide”. Wydawnictwo ukazało się za pośrednictwem wytwórni Mercury Records.

Utwór „All Them Horses” to niespokojne, bolesne rozważanie nad wysiedleniem, pamięcią i dziwną niewinnością rzeczy, które nie zdają sobie sprawy z niebezpieczeństwa. Utwór podąża za mężczyzną, który nieustannie się przemieszcza – samolotem, samochodem, przez granice hrabstw i strefy czasowe – a mimo to czuje się trwale uwięziony w stanie samotnej obserwacji.

Powracający obraz koni, które „wcale nie wyglądały na przestraszone”, staje się prześladującym symbolem: mówca zazdrości im spokoju w obliczu katastrofy, podczas gdy sam nie może przestać biec, nie może wrócić do domu, nie może uciec od poczucia, że ​​jest „zawsze sam”. „All Them Horses” to opowieść o wersji samego siebie, która wciąż może płakać za niewinnymi rzeczami – i za samymi końmi, które bez lęku stawiały czoła katastrofie.

Narrator jest uwięziony w życiu pełnym ruchu: samoloty, strefy czasowe, poczekalnie na lotniskach, granice hrabstw. Nie może wrócić do domu z powodu deszczu, pecha lub czegoś głębszego. Obserwuje wyschnięte linie powodziowe i pamięta płacz za końmi, które się nie bały. To wspomnienie jest zarówno pocieszeniem, jak i raną, bo nie ma już dostępu do tej niewinności. Brak strachu u koni staje się niemożliwym ideałem: stawić czoła zniszczeniu bez drgnięcia, stać w miejscu, podczas gdy nadchodzi powódź.

Narrator, przeciwnie, biegnie. Leci ponad tym wszystkim w dużym odrzutowcu, zawsze sam, wpatrując się w pustkę i rzucając linie w nicość. „All Them Horses” nie potępia tego niepokoju — po prostu go rejestruje, z tą samą oderwaną obserwacją, którą mężczyzna wnosi do linii powodziowych i zamordowanych jeleni. Niektóre rzeczy żyją wiecznie, nawet gdy umierają. Konie żyją wiecznie w tej piosence, bez lęku, podczas gdy Kahan ciągle się porusza, ciągle śpiewa o swoim bólu i ciągle patrzy w dół na świat, którego już nie może dotknąć.

Tak na temat projektu wypowiedział się Kahan: „Z długiej ciszy wyłania się przepaść, wielka przestrzeń domagająca się uwagi. Wpatruję się w nią. Widzę starych przyjaciół, ojca, matkę, rodzeństwo, siebie z młodości, wspaniały stan Vermont. Chcę wykrzyczeć te uczucia, gestykulować dziko w stronę postaci po drugiej stronie, ale mój głos stał się ochrypły i stłumiony po latach wspinania się po drabinie ku szalonym, spiralnym marzeniom, które zmaterializowały się przede mną”.

„Zamiast tego zapisałem je obok fortepianu w Nashville, obok stawu w Guilford w Vermont, w legendarnym studiu w północnej części stanu Nowy Jork, na farmie z wieżą przeciwpożarową w Only w Tennessee. Piosenki to słowa, które powiedziałbym, gdybym mógł. To lęki, z którymi tańczę w chwilach przed zaśnięciem. Muzyka tutaj to moja najlepsza próba głębszego zgłębienia ludzi, miejsc i uczuć, które ukształtowały mnie takim, jakim jestem. Jestem wdzięczny za to wszystko, za was wszystkich, za to, że ich słuchacie, jeśli zechcecie […]”.